It´s Still Kroko Though...

Bankjes...

Ik verheerlijk ze nog steeds, zoek ze op, geef ze een bezoek. En de diversiteit, er valt oneindig te combineren. Ze verwelkomen mij altijd met een stukje, of gedachte, of een perspectief met een 'other point of view'. Deze keer koos ik een bankje op een plaats, in het midden van een soort van rotonde, waar mieren en ander gespuis het voor het zeggen hebben. Ik schiet ze weg van mijn benen terwijl ze mijn broek beklimmen. Vredig tussen een rondje bomen en wat collega-bankjes bereid ik me voor op voetbal. Het blijft hier in Brasil een kunst. Soms sta ik zo versteld van alle mooie bewegingen dat ik soms vergeet dat ik de bal moet afpakken. Ik ben trouwens nog steeds té slecht, na al die weken oefenen, al die loze schoten op doel, al die momenten dat ik weer werd gedolt door een Braziliaan op volle toeren. Toch moet ik verbeteren. Minstens één doelpunt wordt de doelstelling. Voor de rest zal ik waarschijnlijk wel weer rennen als een malle en snoekduiken maken als ik op doel sta (hardcore valt veel harder, zoals het eerste deel van het woord al zegt, dan gras...). Ik zal met inzicht manjefieke balletjes overspelen op de manier van het driehoekje op de playstationcontroller met Winning Eleven...

Ik doe een snelle observatie, twee keer heen en weer van links naar rechts. Bussen rijden in een rondje om me heen (geweldig een rotonde!), vogels fluiten. Alles en iedereen behoeft een doel. Zal er iets van mij verwacht worden? Ik hou het er op dat ik onbewust al doe wat er van verwacht wordt. Me aan de vrijheid overgeven, observeren en gedachten laten vliegen . Ik ga de weg naar het voetbalveld volgen, laat al krabbend de beestjes alleen en groet alle bankjes om me heen...

Believe...

Peruada...

Porque sou Brasileiro
Eu sou do litoral
Eu sou do mundo inteiro [intéiro]
Eu sou do carnaval...

Hangmat...

Ik hang onder een veel te blauwe luchtIk hang in de stilte van BrasilMijn verlangens worden al hangend bevruchtomdat ik kan hangen wanneer ik wil... -Vanavond val ik als een rups in slaapIn het donker van de nachtEn bij de aanvang van de morgenHeeft een vlinder al de macht...

Verkiezingen...

Vandaag is het dan zover. De zondag van de verkiezingen in Brasil is aangebroken. Vandaag stemmen de Brazilianen voor de Presidente, de Governador(a), de Senador(a), de Deputado Estadual (afgevaardigde voor de staat) en de Deputado Federal (afgevaardigde voor de regio). Allemaal in één keer. De laatste weken was het één en al propaganda. Vooral op tv, maar ook de kranten stonden vol advertenties, praalverkiezingswagens reden op en af, auto zijn volgeplakt met stickers en heel Brasil hangt vol met posters. Vandaag liep ik door de normaal gesproken drukke straat Theodoro Sampaio. Het was er stil. De straat lag bedolven onder de verkiezingsflyers. Iedereen was aan het stemmen. Niet normaal hoeveel schade de politiek hier aan het milieu aanricht. Stemmen in Brasil is trouwens een obligation. Als je niet komt opdagen ligt er de volgende week een brief in de bus met ten eerste een boete en ten tweede een verklaringsformulier om aan te geven waarom je niet kon stemmen. Al weken hoor ik de discussies aan over wie de nieuwe president zou moeten worden. Wordt Lula verkozen in de eerste periode of komt er nog een tweede stemming. De voornaamste concurrent van Lula (PT, Partido Trabalhadores – Partij voor de werkenden, meest overeenkomend met de PvdA) is Geraldo Alckmin (PSDB, Partido da Social Democracia Brasileira – Sociaal Democratisch, te vergelijken als een mix tussen CDA en VVD, alleen zonder religie, in Brasil is kerk en staat gescheiden.) Dan is er nog Heloísa Helena (PSOL), Partido Socialismo e Liberdade – de SP van Brasil), zij zat vroeger bij de partij van Lula, maar heeft haar eigen partij opgericht. De kans dat ze wint is vrij klein. Alckmin maakt alleen eigenlijk nog maar een kans als Lula vandaag minder dan 50% van de stemmen krijgt, want dan komt er een tweede stemronde tussen de eerste twee. De exitpolls rollen momenteel binnen. Het gaat erom hangen. Van alle geldig verklaarde stemmen had Lula een uur geleden 48%, Alckmin 38% en Helena 8%. In de peilingen van de afgelopen weken kwam ook al naar voren dat de kans op een tweede stemming groter en groter werd. Dit voornamelijk door de corruptieschandalen van de partij van Lula die vorige week in de publiciteit kwamen. Brasil heeft al een grote geschiedenis als het om corruptie gaat en dat stereotype lijkt zich voort te zetten. Het zit nog alles behalve goed hier in de politiek. Ik hoor buiten vuurwerk, dikke kans dat Lula het toch gered heeft. Ik ga eens even kijken naar de verkiezingsuitslag op tv…

Eendagsvlieg...

Ook in Brasil bestaat de dag van de vliegende mieren...

Gister in het begin van de avond zwermden er miljoenen door de straten van São Paulo. Het was een apart, maar mooi gezicht. Een miereninvasie die het de mensheid voor een paar uurtjes best lastsig maakt om over straat te lopen, zonder per ongeluk een vliegende mier als tussendoortje in je mond te hebben. [Ze smaken ongefrituurd verre van smakelijk]. En het beperkte zich niet alleen tot buiten. Overal waar licht te vinden was verschenen de zich op vleugels voortbewegende mieren. De supermarkt met het felle TL-licht was een perfecte plaats en daar verzamelde zich dan ook een hele meute. Met mijn arm wapperend deed ik boodschappen...

Het schijnt dat alle miertjes tegelijk vertrekken op de eerste warme dag na een periode van regen en kou. Wie bepaalt of ze allemaal gaan of niet is mij niet bekend. Zal de koningin wel zijn. De hele reden voor de uitvlieging is het paren. En wat is er nu een beter plek om zwevend in de lucht boven São Paulo voor het mierlijke nageslacht te zorgen. Feit is wel dat het mannetje na de daad, dood gaat. De vrouwtjes verliezen haar vleugels, dalen neer en leven verder...

Nu liggen er miljoenen lijkjes op de straten...

Op de vlucht...

Ik ga vluchten. Weg van het koude, vieze, winderige, regenachtige São Paulo. Rugtas vol en op naar de metro. Waar ik stelletjes zie zoenen in de hoek, hevig pril verliefd. Ze stappen hand in hand één halte voor het busstation uit. Mijn stop is Tietê, het hart van alle Braziliaanse busverbindingen. Ik vind het heerlijk daar zomaar rond te drentelen. Een immens grote hal, gevuld met voornamelijk busreizigers. En ik ben er één van. Ik loop automatisch naar de kassa van mijn busmaatschappij, zoals ik dat al zo vaak gedaan heb. Bij Piracicabana sluit ik aan in de rij. Aan de rechterkant zitten de busmaatschappijen voor een ticket naar een ander Zuid-Amerikaans land. Argentiniè, Chili, Bolivia, Colombia, Paraguay, overal gaat wel een bus heen. In gedachten loop ik naar een willekeurige kassa en koop een ticket naar het onbekende. Pak een bus naar "je-zie-wel-waar-je-uit-komt". Ooit zal ik hier weer eens staan, met een backpack ofzo, en dan zal ik zomaar random een ticket kopen, zwervend door Zuid-Amerika, op zoek naar eigenlijk niets. Op zoek naar iets moois wat me te wachten staat...

Ik word uit mijn dagdroom ontwaakt door een non die achter me in de rij staat (dezelfde non die twee uur later in de bus mij vervelend probeert over te halen om te geloven in haar godsdienst), ik was aan de beurt. Met R$ 22,35 in m'n hand loop ik naar de man en bestel een stoel in een bus die mij naar Santa Barbara d'Oeste zal brengen. Ik krijg plaats 23, aan het raam. Met mijn ticket op zak bedank ik de ticketverkoper, draai me om en zie ik links voor de kassa van Peru een stelletje staan met zo´n veel te grote tas op hun rug. Ik loop rechtdoor en begeef me weer tussen de andere reizende en wachtende mieren in dit grote nest vol individuen. Iedereen z'n eigen bestemming...

De trap naar beneden leidt me naar de vertrekhal, een hele lange, brede gang met 60 busvertrekplaatsen. Ik loop naar nummer 41. Daar zit een groepje mensen om de grond te wachten, dus sluit ik me maar aan (schapengedrag/mierengedrag), rook een sigaret, hoor de verhalen van een man aan over zijn werk en wacht op de natuurlijk veel te late bus die mij naar mijn hopelijk zonnige bestemming brengt..

Wat je zegt'jes...

• Amsterdam is echt een dorp in vergelijking met São Paulo...
• Ik woons sinds kort tussen de typische Brazilianen in Pinheiros...
• Ik vind het nog steeds heerlijk...

De mais...

Brasil is selling your soul to the samba...

Alles is nog steeds heerlijk hier... :)

Beijo!

Brasil...

Voor degene die mij zoeken, ik zit in Brasil... ;)

Até la...

Tijd...

Wat een tijd... Als Kroko zijnde heb ik echt wel de baalmomenten, voor het ontbreken van de logjes, een mooi stuk of een 'wat je zegt'je'. Met schrijven ben ik niet gestopt, alleen heeft Word de plaats van web-log overgenomen. Trouwens niet met de frequentie van hier hoor. En als je dan een welbedachte 'break' hebt, kom je het missen wel te weten. Ook van de mensen die hier komen of moet ik zeggen kwamen. Van lieve mailtjes, tot boze telefoontje kreeg ik de weken na de elfde van april. Dus maar weer eens een teken van leven op het nog steeds vergruisde web-log hier. Ik dacht misschien als ik er eens een paar weken niet kom, veranderd het wel weer terug. Niets bleek minder waar...

Best wel een tijd voorbij. En zoveel dingen ondekt, zoveel nieuwe momenten, zoveel fijne gevoelens, zoveel anders... En zoveel te vertellen. Het samenvatten van bijna drie maanden in een log is een uitdaging op zich. Ik ben in ieder geval lekker bezig geweest. Ik ben verdronken in de wereld van Sofie. Ik ben ook nog eens verliefd geworden op Sofie, ze heet 'filo' van d'r voornaam. Een stap als differentiatieminor in het onbekende bleek een fijne, mooie stap, die mij véél heeft laten denken en zien. Nimmer meer dan deze drie maanden. Dan is er Amsterdam, waar ik me áltijd goed voel. Met regen en onweer en met hitte en zon. Dan hebben we de propedeuse van vorige jaar Spaans, die pas vorige week herkanst mocht worden. Met een zeven komma acht als resultaat. De 'P' is binnen en dat móest ook wel, want een maand geleden was mijn ticket naar Brasil al geboekt. TJa, het is niet anders, ik denk dat Kroko en Brasil nooit meer echt kunnen scheiden van elkaar. Kroko kreeg de kans om te studeren aan de universiteit van São Paulo. En daar zegt Kroko écht geen nee tegen. Over drie weken mag ik weer in het vliegtuig naar het o zo fijne landje. Waar het leven me opwacht en de mensen met toegemoed zien. Wat, waar en hóe precies zien we allemaal wel weer daar, als ik maar weer kan en mag genieten van al het moois dat ik zal meemaken daar op een campus in waarschijnlijk een studentenhuis ofzo...

Hoe het met m'n logje verdergaat zien we wel. Ik heb nog niet echt de tijd gehad (en genomen) om me er helemaal in te verdiepen. Misschien is een eigen domeintje ook wel wat voor als ik daar weer zit. Maar we zien het wel met de tijd of het lot...

Op z'n tijd...

De hele verhuizing met alle organisatieveranderingen van dien heeft niet echt een goede invloed op mij en al helemaal niet op m'n web-log. Na meer dan twee en half jaar opeens en omwenteling die veel te ingewikkelde dingen met zich mee brengt. Voel het nog niet zo met HTML. Alles wat zo mooi en simpel was, is nu raar en gecompliceerd, wat mij niet echt motiveert om te gaan schrijven. En aan de andere kant het leven is zonnig, mooi en goed. Buiten is zo veel nog te verkennen. Het leven van een (nieuwe) bank is opnieuw begonnen. Zijn einde was buiten, totdat ik 'm tegen het lijf liep samen met mijn vrienden toen we vorige week uit de kroeg kwamen. Ik doe wat ik kan. Ik schenk banken nieuwe levens, langere zituren in zijn bestaan, zijn tijd was tóch nog niet gekomen. Ik hoop voor versie 2.0 dat zijn tijd snel komt, maar dat zal toch wel niet gebeuren...

2.0...

[center]Liever niet...[/center]

Internet...

Tegen alle problemen is daar de vurige vos (FF)...

Verstand...

Er is niets in het verstand dat niet eerst in de zinnen geweest is...

-Aristoteles-

GW #7...

Heel graag had ik deze Guess What er een dagje voor Koninginnedag al op staan, maar door de verhuizing zat het inloggen er niet in. Plus dat het LAN-netwerk in Amsterdam niet echt doet waar ie goed in is, want de verbinding wordt niet echt gevonden. Al ruim van tevoren had ik voor de GW in m'n hoofd om iets met koninginnedag te gaan doen. Maar om nou weer op het aantal drankjes te gaan gokken was niet leuk, ten eerst wilde ik niet weten wat er op zo'n feestelijke dag voor de koningin doorgaat aan alcoholische versnaperingen en ten tweede was het volgende idee veel leuker om te tellen. Queensday in Amsterdam was trouwens té relaxed. Your fantasy is the limit. Heerlijke dag blijft het toch. Het mooist was de private party op drie hoog boven The Bulldog op het Leidse. Maar nu terug naar het gokgedeelte. Het antwoord is dan al bekend, maar het is niet minder leuk om te gaan gissen op de volgende Guess What....

Hoeveel zoentjes heb ik gedurende de hele Koninginnedag gehad...? (Alleen de mond- en wangzoentjes zijn geteld... )

(GW Speluitleg)

Watsum...?! (2)

Mailtje 2:

Hallo Kroko,

Zoals je van ons hebt vernomen zijn we gisterenavond begonnen met het verhuizen van je weblog naar het nieuwe blogsysteem. Nu zijn er bij deze verhuizing 2 weblogs niet goed gegaan, waaronder die van jou.

Om nog een en ander uit te kunnen zoeken waar het fout is gegaan hebben we je weblog op de oude software weer helemaal geactiveerd en gaan we het komende week opnieuw proberen.

Natuurlijk blijf je een van onze VIP-bloggers en gaan we je zeker verhuizen voordat de rest van de weblogs aan verhuizen toe zijn.

We houden je op de hoogte over de voortgang.

Met vriendelijke groet,

Joris Leermakers
web-log.nl

Kroko ís en blíjft een beetje lastig...

Queeny...

Koninginnedag in Amsterdam is een opeenstapeling van onverwachte situaties...

Het was móói daar op het balkon boven het Leidse...

1.577.820,2 km2...

Ik zag mezelf weer even varen, zwemmen, lopen, weer even roeien, vissen, chillen. Zag me hangend slapen, alternatief douchen, banjeren door de bossen, kijken naar de sterren, luisteren naar de regen en vooral intens genieten. Ergens in het groen, door de Jungle op de bonnefooi. Daar waar niets alles is. Saudade...

It was a sleeping beauty...

LvdD(22)...

Het leven van een Doodkonijn...

Chillend op een rots...

Dingetjes...

Bijna iedereen heeft wel zijn of haar eigen dingetjes die je meestal worden opgespeld door mensen in je naaste omgeving. Het leukste ding van iemand in mijn naaste omgeving is toch wel het ding van Rick. Sinds een half jaar wordt Rick ook wel Mr. Puke genoemd. Het naar z'n schoenen brullen is gewoon zíjn ding, ongeacht dag, tijd of locactie. En wat een geweldig mooi ding it is... Ik heb ook een ding(etje). Ik ben een ochtendbrabbelaar. Zelf wist ik dat in eerste instantie niet, maar ik kreeg van verschillende personen te horen dat als ik gewekt word, het nog niet wakker zijn zich nogal uit, in de manier van praten. Ik schijn onverstaanbare woorden en zinsstructuren op mensen af te vuren een enkel moment nadat ik mijn ogen heb geopend. Niet dat ik daar zelf ooit iets van meekrijg, want een seconde erna lig ik meestal weer voor pampus... Nog een dingetje van mij heeft zelf door Sjoepie een naam gekregen (het kunen). Ik zit nooit stil. Echt nooit. En zoals vaak gesuggereerd wordt heeft het niets met ongeduld te maken. Ik moet gewoon altijd tikken, trommelen of met iets in mijn hand frummelen. Maar mijn lievelingstick is het bewegen van mijn benen, met voorkeur de rechter. Iedereen wordt er gék van (ook tijdens tentamens), maar ik doe het geheel onbewust en ik zie het als een vorm van calorieverbranding. Wat zijn jullie's dingetjes...?

Memo..

Voortaan op zondagen gewoon de CD aan zetten in de auto...

Nieuwe verslaving...

Napoleon bonbon...

Ui...

'Zelf'

Een persoon die op zoek is naar zichzelf stuit steeds op nieuwe lagen, waardoor hij steeds dichter bij de kern denkt te komen. Aan het einde van het onderzoek wacht de verrassing; er is geen kern. Een ui bestaat uitsluitend uit lagen en als die eraf zijn gepeld, is er niets meer over...

Al pratend...

Miauw...

Pheu...

Paaseierenonderzoek...

Van alle overgebleven eitjes is de grote meerderheid roze van kleur...

Listen to me...

Van haar...

Watsum...!?

Mailtje:

Op 29 maart lieten we je weten dat jouw weblog samen met de andere 119 weblogs deze week verhuist naar de nieuwe omgeving. We vragen nog een paar dagen geduld.

We gaan in het testen heel kritisch te werk en op dit moment zijn we nog niet tevreden met het eindresultaat. Daarom willen we de eerste 120 weblogs niet nu, maar na het weekeinde verhuizen.

We hebben jou als een van de 'eerste verhuizers' geselecteerd, omdat jouw eerste ervaring met en mening over de nieuwe web-log.nl belangrijk is. Daarom zetten we de komende dagen de 'puntjes op de i' om na het weekend een verpletterende eerste indruk te maken.

We stellen je geduld dus nog heel even op de proef.

Volgens mij wist ik dit helemaal niet,
maar daarentegen, ik weet zoveel nog niet...

Internet...

Zo tussen de straten van Amsterdam móet er toch wel een draadloos internet te vinden zijn waarvoor je geen netwerksleuteltje nodig dient te hebben. Genoeg verbindingen te ontvangen hier. Het fluctueert zo van drie tot acht mogelijkheden tot internet. Maar in de meeste gavallen staat er een slotje bij. In mijn kamertje geen draadloze aansluiting, wel vaste, maar Kroko's lappie heeft nog geen kabelkabel met zo'n blokje daaraan. En er schijnt geen computerwinkeltje open te zijn omdat het tweede paasdag is. Al is de groenteboer onder mij wel gewoon open. In een moment van stilte van de muziek kwam het netwerkje 'davolink' binnen, om mij toegang tot de digitale snelweg te verschaffen. Maar na het de woorden draadloze aansluiting van hierboven kwam het bericht al dat ik beperkte of geen verbindingsmogelijkheden meer had (bleek geen te zijn). Dus nu is het logje bijna klaar en wacht ik tot het volgende netwerk zonder slotje binnen komt zeilen...

Achterstevoren...

Klinkt 'Nesap' niet veel leuker dan 'Pasen'...?

Weekeinde...

Wat kan je zoal in een weekend doen? Je kan verhuizen, een nachtelijk duik in de sloot maken en een paasbrunch hebben. Of je doet het gewoon allemaal. Zaterdag het Ikea-inventaris in m'n kamertje in elkaar gezet. Het was net lego. M'n boxspring, vouwtafel en stoelen staan. Nu alleen nog een klein bankje en een televisietafeltje (plus bijbehorend tv'tje als het even kan) zoeken en de inboedel is compleet. Het geeft me een fijn gevoel. Ik ga zo richting Amsterdam...

Zondagochtend veel te vroeg een paasbrunch bij ons thuis. Staat altijd garant voor lekker eten en veel wijn, maar ik had die avond daarvoor genoeg genieting van de alcohol gehad, dus verder dan heerlijke zalmtaart en veel jus en water hoefde het voor mij niet. Ondanks m'n katertje was het wel gezellig...

Die nachtelijke duik in de sloot, kwam toen ik naar huis liep (drie keer vallen ben ik thuis) van de kroeg. Ik bereikte met Marieke mijn brug en mijn telefoon viel door enige duistere reden op de grond, viel uit elkaar en ik zag de batterij plus bijbehorend achterfrontje tussen de spleet van de brug verdwijnen. Op het moment wel grappig, maar snel kwam bij mij het innige verlangen om mijn batterij te gaan zoeken in de sloot. Dus ik naar binnen en in zwembroek verkondigde ik mijn moeder om half vier dat ik even een stukje zou gaan zwemmen. M'n moeder brabbelde weltrusten terug. Het water was koud en het regende. Na twee keer proberen had ik het nog niet gevonden en moest ik de zoektocht opgeven. Beetje minder, maar elk nadeel heeft z'n voordeel, het is even lekker rustig zonder mobieltje. En als het echt belangrijk is mag er gebeld worden op mijn nieuwe nummer in Amsterdam...

Ga het missen...

De knipperende groene lichtjes, de volle maan boven het meer, het kabbelende koude stroompje....

Peripetie...

Onverwachte veranderingen...

Als één knip in de vingers,
onverhoeds anders dan gedacht.

De kwesties, vragen en problemen,
zijn eigenlijk een uitdaging die naar mij lacht...

In de wasbak...

De invasie van de mieren is óók begonnen...